Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

ΤΡΙΩΔΙΟΝ

         π.Χρήστου Ζαχαράκη
              
                    Η παραβολή 
      τοῦ Τελώνη καὶ τοῦ Φαρισαίου

Ἐκεῖνο ποὺ δικαιώνει τὸν ἄνθρωπο μπροστὰ στὸ Θεὸ εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπ᾽ αὐτὸ ποὺ τὸν δικαιώνει στὸν κόσμο ἤ καὶ στὸν ἑαυτό του ἀκόμα. Ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία τοῦ καιροῦ μας εἶναι ἡ «πνευματικότητα», ἡ ψευδοθρησκευτικότητα ἐκείνη μὲ τὴν ὁποία  ὁ ἄνθρωπος διασκεδάζει τὶς ἐνοχές του ἤ δικαιώνει τὴν ἀμετανοησία του, συσσωρεύοντας ξαφνικά χριστιανικές ἀρετές καὶ εὐσέβεια, τόσο μικρόψυχη ποὺ ὁ ἄλλος ἀπουσιάζει παντελῶς. Ὅταν ἁμαρτία θεωρεῖται τὸ ἠθικό παράπτωμα, τὸ ἀντίθετο, δηλαδὴ ἡ ἀποφυγή τῶν ἠθικῶν παραπτωμάτων, στολισμένη καὶ μὲ λίγη εὐσέβεια, πολὺ εὔκολα σὲ κατατάσσει στὸν παράδεισο. Πολὺ εὔκολα ἡ προσευχή μετατρέπεται σὲ κενοδοξία καὶ ἀλαζονεία: Θεέ μου, σὲ εὐχαριστῶ, γιατὶ ἐγὼ δὲν εἶμαι σὰν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, τοὺς κλέφτες, τοὺς ἄδικους, τοὺς ἄτιμους ἤ καὶ σὰν τοῦτον ἐδῶ τὸν Τελώνη᾽. Ὅμως ἁμαρτία δὲν εἶναι ἁπλά καὶ μόνο τὰ ἠθικά παραπτώματα, ἀλλὰ   ἡ ἀποστασία ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ σύνταξη μὲ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου. Κι ἀκόμα μεγαλύτερη ἀμαρτία εἶναι ν᾽ ἀκολουθεῖς τὸ Θεό χωρὶς νὰ ἀποτάσσεσαι τόν κόσμο…
Πνευματικότητα δὲν εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἠθικῶν ἐρεισμάτων τῶν ἐπιλογῶν μας, ἀλλὰ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ  ἑνὸς «οὗ ἐστι χρεία»· «ζητεῖτε πρῶτον τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Πνευματικότητα δὲν εἶναι  ἡ αὐτοκατάταξη στοὺς σεσωσμένους, ἀλλὰ ἡ ἀναδοχή τοῦ σταυροῦ μας· «ἑαυτοὺς δικαιοῦν μὴ σπουδάζωμεν».  Πνευματικότητα δὲν εἶναι ἡ καύχηση, ἀλλὰ τὰ δάκρυα τῆς μετάνοιας· «τὸν τῆς κενοδοξίας, τύφον μισήσωμεν». Πνευματικότητα δὲν εἶναι ἡ πολυλογία τῆς προσευχῆς, μὰ ἡ σιωπὴ τῆς προσευχῆς κι ὁ λυγμός τῆς ταπείνωσης· « Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Πνευματικότητα, ὅπως λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, εἶναι «μὴ ἐν τῷ πολλάκις περὶ Θεοῦ λαλεῖν, ἀλλ᾽ ἐν τῷ τὰ πλείω σιγᾶν εἶναι τιθέμενοι», ὄχι τὸ νὰ μιλᾶτε συνέχεια γιὰ τὸ Θεό, ἀλλὰ τὸ νὰ εἶστε διατεθειμένοι νὰ σωπαίνετε περισσότερο.

Ἡ προσευχή εἶναι κι αὐτὴ ἕνα μυστήριο, μᾶς ἀνοίγει δρόμους ποὺ σὲ ἄλλες στιγμές μένουν καλὰ κλεισμένοι. Εἶναι οἱ στιγμές ἐκεῖνες ποὺ στεκόμαστε, ὄχι «πρὸς ἑαυτὸν»  οὔτε ἀπέναντι, ἀλλὰ μπροστά στὸ Θεό, μὲ τὸ κεφάλι σκυμμένο, κι ἀφήνουμε τὴν ἀγάπη του νὰ μᾶς σκεπάσει, νὰ ἐλευθερώσει τὰ δάκρυα καὶ τὸν πόνο τῆς καρδιᾶς μας. Εἶναι οἱ στιγμές ποὺ ἀφήνεται μέσα στὴν ταπείνωσή του ὁ ἄνθρωπος -ὅπως εἶναι-   μικρός καὶ ὑψώνεται ἀπ᾽ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ -ὅπως πλάσθηκε- μέγας.

Οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι Κῦρος καὶ Ἰωάννης*



Δέν θά μπορέσουμε ποτέ νά νοήσουμε τό μεγαλεο τῆς κκλησίας, ν δέ σκεφθομε πώς εναι στεργιωμένο πάνω στά στ χιλιάδων Μαρτύρων, κάθε τάξεως, κάθε φύλου καί κάθε λικίας. γ μας λόκληρη κι ν μολύνεται κάθε μέρα πό τήν μαρτία τν νθρώπων, μά εναι γιασμένη μέ τό αμα τν γίων Μαρτύρων. Γι᾽ ατό ψάλλει κκλησία· «θλοφόροι Κυρίου, μακαρία γ πιανθεσα τος αμασιν μῶν». Κάθε τόπος εναι ποτισμένος μέ θο αμα καί κάθε χμα σκεπάζει κόκκαλα Μαρτύρων τς πίστεως, σάν κι ατν τν ποίων σήμερα κκλησία πιτελε τή μνήμη, Κύρου καί ωάννου τν θαυματουργν ναργύρων καί θανασίας καί τν θυγατέρων της Θεοδότης, Θεοκτίστης καί Εδοξίας. Εναι κι ατοί πό τίς μυριάδες τν μαρτύρων, γιά τούς ποίους μιλε τό Πνεμα στήν ποκάλυψη· «πεπελεκισμένοι διά τήν μαρτυρίαν ησο καί διά τόν λόγον το Θεο».
*Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ*, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1979.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος*


Μεταξύ τῶν πρώτων Πατέρων καί Μαρτύρων τς κκλησίας, μέσως μετά τούς γίους ποστόλους, εναι γιος γνάτιος θεοφόρος, πίσκοπος ντιοχείας. γιος γνάτιος δηγήθηκε δέσμιος πό τήν ντιόχεια στή Ρώμη κι μαρτυρικός του θάνατος πό τά θηρία στόν ππόδρομο γινε θέαμα στόν μαινόμενο ρωμαϊκό χλο. ,τι πόμεινε πό τό σμα το γίου πισκόπου μαζεύθηκε μέ ελάβεια πό τούς χριστιανούς καί μεταφέρθηκε πρός νταφιασμό στήν ντιόχεια. νάμνηση λοιπόν ατς τς νακομιδς τν λειψάνων το γίου γνατίου πιτελε σήμερα κκλησία κι μες φέρνομε στή σκέψη μας πώς τίποτα τωόντι δέν πάρχει τιμιώτερο στή γ πό τά λείψανα τν γίων Μαρτύρων. πό τά λείψανα ατά, λέγει γιος Γρηγόριος πίσκοπος Νύσσης, βγαίνει φς καί λάμψη, «οα κ καθαρο γίνεται κατόπτρου, ταν πρός τόν λιον τεθῇ ντιπρόσωπον...».
*Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ*, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1979.

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος*



Στίς 27 ανουαρίου το 438, τριανταένα χρόνια στερα πό τόν θάνατό του, φεραν στήν Κωνσταντινούπολη πό τήν Κουκουσό τς ρμενίας τά στ το γίου ωάννου το Χρυσοστόμου, το μεγάλου εράρχου καί οκουμενικο Διδασκάλου. γιος ωάννης Χρυσόστομος, στήν ντιόχεια Πρεσβύτερος καί στήν Κωνσταντινούπολη πίσκοπος, εναι κούραστος διδάσκαλος το ποιμνίου του, σκητικός μοναχός, δραστήριος κληρικός, τρόμητος μαχητής, πο συγκρούεται κατά μέτωπο μέ τήν κακία, χτυπ σάν τόν Πρόδρομο τήν παρανομία καί πέφτει τελειώνοντας μαρτυρικά τὸ βίο του. Εναι καλός ποιμήν, σιος καί μάρτυς. Πολλούς πό τούς γίους Μάρτυρας γκωμίασε καί στό τέλος φάνηκε πόλυτα συνεπής στά λόγια του· «...ε τις βούλεται παινεν μάρτυρας, μιμείσθω μάρτυρας· ε τις βούλεται γκωμιάζειν τούς θλητὰς τς εσεβείας, ζηλούτω τόν κείνων πόνον».
*Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ, Μητροπολίτου Σερβίων καὶ Κοζάνης, ΜΙΚΡΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ*, Ἐκδόσεις Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθῆναι 1979.