Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

Περὶ ἐκλογῶν...

Περὶ ἐκλογῶν...
π.Χρήστου Ζαχαράκη



Κάποτε οἱ ἐκλογὲς εἶχαν ἕναν καθαρὰ ἰδεολογικό χαρακτήρα καὶ προσανατολισμό. Ὁ χαρακτήρας τῶν τωρινῶν ἐκλογῶν εἶναι μᾶλλον - ἄν καὶ δὲν μοῦ πολυαρέσει ἡ χρήση τοῦ ὅρου - ὀντολογικός. Σχετίζεται δηλαδὴ μὲ τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου, ὡς προσώπου πλέον, τὸ ὁποῖο δὲν διεκδικεῖ δικαιώματα «γιὰ μιὰ καλύτερη ζωή», ἀλλὰ τὸ δικαίωμα τῆς ἀξιοπρέπειας στὴ ζωή. Καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια στὴ ζωὴ δὲν τὴν ἐξασφαλίζουν οἱ παροχές, ἀλλὰ ὁ σεβασμὸς τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου. Μετὰ ἀπὸ ἕνα παρατεταμένο διάστημα τρομοκρατίας, ἔρχονται καὶ οἱ ὑποσχέσεις, ἀβέβαιες, ἀόριστες καὶ συγκεχυμένες, ἔτσι γιὰ νὰ παραμένει ὁ φόβος, ὅμως ὅταν οἱ ὑποσχέσεις συνδέονται μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸ φόβο, δὲν ὑπάρχει καμιὰ ἐλπίδα,   τὰ πάντα εἶναι ἕνα ψέμα!  Ἴσως νὰ κινδυνεύουμε ν᾽ ἀγγίξουμε τὰ ὅρια τοῦ φονταμενταλισμοῦ, ἄν ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ μιὰ σύγκρουση τοῦ κοσμικοῦ μὲ τὸ θεῖο, τῆς ὕλης μὲ τὸ πνεῦμα, τοῦ ἀπάνθρωπου μὲ τὸ ἀνθρώπινο, ὅμως τὸ βέβαιο εἶναι μιὰ ἔξωθεν ἐπιβολή, ἡ ὁποία δὲν ἀρκεῖται ἁπλὰ στὸν καταμερισμὸ τοῦ πλούτου, ἀλλὰ μὲ δόλωμα τὸν πλοῦτο στοχεύει στὸν ἔλεγχο ἀνθρώπων καὶ λαῶν. Ὅλα τὰ προηγούμενα χρόνια δούλευαν μὲ τὸ δόλωμα, τώρα ἀσχολοῦνται μὲ τὰ θηράματα… Γι αὐτὸ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν δὲν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία, ὁ ἀγώνας δὲν τελειώνει ἐδῶ… Ὁ ἀγώνας δὲν εἶναι θέμα ἐκλογῆς, ἀλλὰ ἐπιλογῆς!  Ἡ Ἐλπίδα μας εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη! Διαπραγματεύεται μόνον ὅταν τὴν μετακινοῦμε...

Κυριακή, 3 Ιουνίου 2012

Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω...


«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω...»
π. Χρήστου Ζαχαράκη

Στὸ δοξαστικὸ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, ὁ ὑμνογράφος σὲ μιὰ καταπληκτικὴ καὶ μοναδική, νομίζω, εἰκόνα,  παρουσιάζει τὸν Θωμᾶ νὰ θέλει νὰ δεῖ τὴν πληγή τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν ὁποία «ἰάθη τὸ μέγα τραῦμα, ὁ ἄνθρωπος». Τὸ «μέγα τραῦμα», ἡ μεγάλη πληγή, εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος! Μεταφερόμαστε δυὸ Κυριακὲς ἀργότερα, στὴ διήγηση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς τοῦ Παραλύτου· ἕνας ἄνθρωπος βασανιζόταν μέσα στὴν ἀρρώστια του, ξαπλωμένος στὸ κρεβάτι του, γιὰ  τριανταοχτώ ὁλόκληρα χρόνια.
Κρεβάτι μπορεῖ νὰ εἶναι πράγματι μιὰ σωματικὴ ἀσθένεια, ποὺ μᾶς ταλαιπωρεῖ χρόνια ὁλόκληρα. Ὅμως ἡ σωματικὴ ἀσθένεια, ὅταν τὴ σηκώνει κανεὶς μὲ καρτερία καὶ ὑπομονή, ὄχι μόνο δὲν ἀποκλείει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ τὴν ἐνδυναμώνει, μεταβάλλοντας τὸ μαρτύριο τοῦ πόνου σὲ μαρτυρία «τοῦ πλήθους τῶν οἰκτιρμῶν» τοῦ Κυρίου. Κρεβάτι πάλι μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ,τιδήποτε μᾶς κρατάει δέσμιους, ὁ,τιδήποτε γίνεται ἡ ἁμαρτία μας, τὴν ὁποία δὲν θέλουμε ν᾽ ἀποχωριστοῦμε, ὡς ἄλλοθι τῆς πνευματικῆς μας παραλυσίας.   Κρεβάτι μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ βόλεψή μας, τὴν ὁποία ἀνάλογα μὲ τὶς περιστάσεις μποροῦμε νὰ τὴν ἀλλάζουμε, ἀρκεῖ νὰ μὴν τὴν χάσουμε.
Ἡ πρόσκληση τοῦ Ἰησοῦ στὴ θεραπεία, ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ πρόκληση ποὺ ἀπογυμνώνει τὸν παράλυτο, ὁ ὁποῖος ὁμολογεῖ: «Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν».  Ἡ ἀπάντηση τοῦ Παραλύτου ἀποτυπώνει μὲ τὸν ἀκριβέστερο τρόπο τὴ φύση τῆς ἁμαρτίας· ἁμαρτία εἶναι νὰ μένεις μόνος, νὰ μὴν κοινωνεῖς μὲ κανένα, νὰ μὴν ἀγαπᾶς, ἁμαρτία εἶναι ἡ πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀκινησία. «Ἄταφο νεκρό» χαρακτηρίζει ὁ ὑμνογράφος τὸν παράλυτο, ὄχι βέβαια ἐξαιτίας τῆς σωματικῆς του ἀσθένειας, ἀλλὰ λόγω τῆς ἀδυναμίας του νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, νὰ περιμένει τὸ θαῦμα χωρὶς ν᾽ ἀγαπᾶ. Ὅμως τὸ θαῦμα δὲν εἶναι ἡ μαγικὴ λύση, τὸ θαῦμα εἶναι πάντα τὸ ξεχείλισμα τῆς ἀγάπης, ποὺ ἀνασταίνει τὴ ζωή. Ὁ ὑμνογράφος καὶ πάλι μᾶς δίνει τὴν ἑρμηνεία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸ θαῦμα, ἀποκλείοντας κάθε ὑποψία μαγείας: «Κύριε, τὸν Παράλυτον οὐχ ἡ κολυμβήθρα ἐθεράπευσεν, ἀλλ᾽ ὁ σὸς λόγος ἀνεκαίνισε…». Ἐκεῖνος ποὺ μᾶς βάζει στὴν κολυμβήθρα εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ ἄγγελος ὑπάρχει πάντοτε, γιὰ νὰ ἀνανεώνει τὴν κλήση τῆς σωτηρίας μας, ἀλλὰ ἡ σωτηρία δὲν ἔρχεται, γιατί περιμένουμε νὰ μᾶς σώσει κάποιος ἄλλος… Ὁ Ἄλλος ὅμως ἔχει ἔρθει: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα, διὰ σὲ σάρκα περιβέβλημαι, καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω;»
  Μπορεῖ νὰ εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας γιὰ χρόνια ὁλόκληρα, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ νὰ μὴν ἔχουμε γνωρίσει τὸ Χριστὸ, ὁ λόγος του νὰ μὴν μᾶς ἄγγιξε ποτέ. Ἡ πίστη μας ὅταν δὲν εἶναι μεταστροφή καὶ μετά-νοια δὲν ἀρκεῖ, δὲν ἀρκεῖ τὸ νὰ εἴμαστε «καλοί χριστιανοί». Ἡ τυπική τήρηση τῶν κανόνων γίνεται τὸ κρεβάτι, ποὺ μᾶς ἀναπαύει, μὰ καὶ ποὺ μᾶς πονάει … Ὁ Παράλυτος σώθηκε μόνον ὅταν γνώρισε τὸ Χριστό! Κι ὅταν γνωρίζεις τὸ Χριστὸ δὲν μπορεῖς νὰ λές: «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω...». Ὅταν γνωρίσεις τὸ Χριστὸ βγαίνεις ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου, ἀγαπᾶς, σώζεσαι, γιατί «πάντα σοι δυνατά, πάντα ὑπακούει, πάντα ὑποτέτακται…». Ὅταν γνωρίσεις τὸ Χριστὸ, ἀγαπᾶς ὅ,τι ἀγαπάει κι ὁ Χριστός, θυσιάζεσαι, πονᾶς, σταυρώνεσαι κι ἀνασταίνεσαι… Ὅμως ἡ ἀνάσταση δὲν εἶναι δικό μας κατόρθωμα, εἶναι τοῦ Χριστοῦ… Δικό μας εἶναι, -ἄν τὸν σηκώνουμε-  μονάχα ὁ σταυρός…




Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

Ἰουστῖνος ὁ φιλόσοφος καὶ μάρτυς


ουστνος φιλόσοφος κα μάρτυς
(1 ουνίου)
Μέσα στ χορεία τν γίων τς κκλησίας εναι κα τάξη τν ποστόλων. Ο πολογητα στ χρόνια τν διωγμν τς κκλησίας ζήτησαν ν περασπίσουν τν πίστη κα τος διωκομένους χριστιανος μ γραπτς πολογίες, πο σν πιστολς τς στελναν στος εδωλολάτρες ατοκράτορες. νας π τος πολογητς εναι γιος ουστνος φιλόσοφος κα μάρτυς, το ποίου κκλησία σήμερα τιμ τ μνήμη. Σ μιά του πολογία γιος ουστνος γράφει, τι μ λα τ βασανιστήρια πο ποφέρουν ο χριστιανο δν ρνονται τν πίστη· σο αξάνουν τ βασανιστήρια τόσο πληθαίουν ο χριστιανο. Συμβαίνει, λέει, σν τ μπέλι, πο σο τ κλαδεύεις, τόσο κα πετ καινούργιες βέργες. Τ διο λέει στ Εαγγέλιο κι ησος Χριστός· κάθε κλμα πο κάνει καρπὸ ὁ οὐράνιος γεωργὸς «καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ». Ἡ Ἐκκλησία εἶν᾽ ἡ μεγάλη κληματαριά.
(Μικρός Συναξαριστής, Ἐπισκόπου Διονυσίου Λ. Ψαριανοῦ)